اربعين
اربعين آمد و چشم ها باز گريان مي شود
كربلا ماتم سراي اهل ايمان مي شـــــــود
غصه هاي آل طه در مسير كوفه و شـــام
ياد شام تارشان در كنج ويران مي شـــود
باز تازه غصه هاي كربلا در نـــــــزد زينب
سيد سجاد زين غم اشك ريزان مي شــــود
گوشة ويرانه گويا غنچه اي روييــده است
آه و صد افسوس كه آن هم برگ ريزان مي شـود
باز گويا يك سري بي تن به نزد دختــــرش
يا كه خورشيدي به نزدماه ميهمان مي شود
باز گويا دختري از شوق ديــــــــــدار پــــــدر
گريه و زاري نموده تا كه بي جان مي شود
باز گويا جابر آيد با عطيـــــــــــــــــــــه كربلا
حال او زين ماتم عظمي پريشان مي شــــود
باز گويا زينب غم ديده از شــــــــــــــــــام بلا
مي رسد بر كربلا و زار و نالان مي شـــــود
كاروان آل ياسين مجلسي برپا نمـــــــــــوده
دشت خون بااشك زينب سير باران مي شود
غم فزون گشته زحد غمخوار زينب رفته است
تا ابد دنياي او همچون غمستــــــان مي شود
ناله هاي زينب و خون دل سجـــــــــــــاد دين
تازه است هر روز تا مهدي نمايان مي شود
راجي اندر اين عزا با شيعيان هم ناله است
دارد اميدي كه روز حشر شادان مي شـــود
محمد رجب زاده ( راجي)